Repiquetean las gotas
golpeando el cristal.
El reloj con sus notas
rompe el silencio invernal.
Resistir suertes ignotas
en aislamiento ya centenal
el péndulo y las gotas
rompen la rutina asocial.
La mente en borde abismal.
Pandemia que no da tregua.
Morir por contagio brutal
o vivir en encierro total.
Autor: Estela Foderé
Tu poema es ben scripte.
ResponderEliminarGratias pro esser un lector de mi Blogspot.
YR
PS Io usa un lingua artificial nomine Interlingua. Io pote comprender lo que io lege, io non pote scriber in espaniol. Le altere option esserea usar le lingua anglese, ma io essaya de evitar lo tanto possibile. Le lingua finnese es mi lingua matre, ma illo esserea aramaic pro te.
Gracias por estar. I don't speak English!
Eliminar